บทกวีแห่งความรัก (ของคนบ้า)

… ภาค 1 ... 26 May 2013

รักชิบหาย แต่ก็ พูดไม่ได้
เศร้าเสียใจ ต้องร่ำไห้ ตามลำพัง
เพียงเฝ้ามอง ทั้งๆ รู้ ไม่อาจหวัง
หยดน้ำลาย ไหลหลั่ง ดุจสายน้ำ

ความอัดอั้น ตันใจ เอ่อท่วมท้น
มันช่างปน เปไป ทุกเช้าค่ำ
คอยรักษา ตัวไม่ให้ ทำระยำ
แสนชีช้ำ ไม่อาจห้าม รักได้เลย

ได้แต่นั่ง เป็นหมาเหงา อยู่ตรงนี้
ทำตัวดี ท่าที ดังเมินเฉย
แต่ใจดิ้น พลุ่งพล่าน เหมือนเช่นเคย
เธอไม่เงย หน้ามามอง ฉันสักที

อยากจะเลิก รักเธอ ให้ตายห่า
กูคงบ้า ไปแล้ว ล่ะมั๊งนี่
แต่มันหัก ห้ามใจ ไม่ได้สักที
เอาล่ะวะ วันนี้ จะฉุดเธอ

กลับนึกขึ้น มาได้ ชิบหายแล้ว
คุณธรรม เพริศแพร้ว ยังอยู่เหรอ
หากเข้าคุก ก็คง ไม่ได้เจอ
งั้นมานั่ง เฝ้าเธอ ต่อไปแล้วกัน

ถึงนานที ปีหน เธอยิ้มให้
ก็ชุ่มชื่น หัวใจ ให้ไหวหวั่น
ต่อชีวิต ไปได้ ตั้งหลายวัน
แล้วก็ฝัน ค้างๆ ไปอย่างเดิม

… ภาค 2 ... 28 May 2013

แลความรัก แสนยิ่งใหญ่ ดั่งขุนเขา
ฤาจะเอา ฟ้ามาเปรียบ ก็คงได้
จะชาติหน้า ชาตินี้ ชาติใดๆ
จะเฝ้าไป จนกว่า ถึงนิพพาน

หากเธอลง ห้วงนรก แม้ขุมไหน
ฉันจะไป คอยเฝ้า กล่าวคำหวาน
หากเธอไป อยู่สวรรค์ ชั้นวิมาน
ก็จะตาม รังควาน ไม่เลิกรา

เขาว่าหิน โดนน้ำหยด ก็ยังกร่อน
ฉันจะรอ เธอใจอ่อน สิเน่หา
จะตามรัก ตามล้าง ไม่คลาดคลา
อีกหมื่นแสน ชาติหน้า ก็จะรอ

พอก่อน .. หมดมุข .. และเริ่มน่ากลัวไปนิดนึงแล้วครับ

ยินดีด้วยครับ ยินดีด้วย .. คุณเริ่มบ้าเข้าขั้นแล้วแหละ ถึงอ่านบทกวีบ้าๆ ของผมจนจบได้ .. good day นะครับ

พอดีดูตัวอย่างหนังไทยมาเรื่องหนึ่ง เขาถามว่าเคยมีใครแต่งเพลงให้คุณไหม ผมถามใหม่แล้วกันว่า เคยมีใครแต่งบทกวีให้คุณไหม …